Linux pakketmanagers

In dit artikel zullen we ontdekken wat pakketbeheerders zijn en verkennen twee van de meest populaire managers voor Linux-systemen: APT (Geavanceerde pakkettool) maximaliseren en YUM (Yellowdog-updater, aangepast)We bestuderen de fundamentele principes van hoe Linux-pakketbeheerders werken, vergelijken hun functies en voordelen en bekijken voorbeelden van praktische toepassingen, waaronder basisopdrachten en functies voor het beheren van pakketten.

Pakketbeheerders zijn hulpmiddelen in besturingssystemen die zijn ontworpen om de installatie, update en verwijdering van softwarecomponenten, pakketten genoemd, te beheren. Simpel gezegd helpen pakketbeheerders bij het installeren, verwijderen en updaten van software op een computer. In de Linux besturingssysteemPakketbeheerders zijn vooral belangrijk omdat ze het proces automatiseren en ervoor zorgen dat alle programma's in het systeem correct en zonder conflicten samenwerken.

APT-pakketbeheerder

Algemene informatie

APT is een pakketbeheerder voor op Debian gebaseerde besturingssystemen zoals Debian maximaliseren en Ubuntu, die ook omvat apt-get maximaliseren en apt-cache. Het wordt gebruikt voor het installeren, verwijderen en beheren van softwarepakketten. Zoals elk ander hulpprogramma op Linux, heeft apt een intuïtieve syntaxis:

apt command option package_name

De meest voorkomende opdrachten zijn:

update – vernieuw de pakketlijst
upgrade – upgrade geïnstalleerde pakketten
install – nieuwe pakketten installeren
remove – een pakket verwijderen
purge – een pakket verwijderen samen met de bijbehorende configuratiebestanden
autoremove – verwijder ongebruikte pakketten
search – zoeken naar pakketten

Met behulp van de basiscommando's kunt u informatie verkrijgen over de uw sectie:

Of door een uitgebreide handleiding te openen:

man apt

In de handleiding kunt u zich vertrouwd maken met alle beschikbare commando's en een gedetailleerde beschrijving van elk commando. Voorbeeldweergave:

Naast basiscommando's kunnen gebruikers ook een extra argument gebruiken: een optie. Hier zijn er een paar:

-y, --yes – wordt gebruikt om automatisch alle prompts te bevestigen die APT kan presenteren
-q, --quiet – maakt de uitvoer stiller, d.w.z. vermindert de hoeveelheid informatie die op het scherm wordt weergegeven
-t, --target-release – maakt het mogelijk om een ​​versie van het doelbesturingssysteem op te geven voor het installeren of updaten van pakketten
-f – dwingt de installatie van pakketten af, zelfs als er onbevredigde afhankelijkheden zijn
-c – geeft aan welk configuratiebestand moet worden gebruikt.

Voorbeelden van gebruik

Laten we eens kijken naar enkele commando's en opties in de praktijk. Als voorbeeld gebruiken we Python3. Om te beginnen moet u de pakketlijst updaten:

apt update

Hierna kunt u doorgaan met de installatie:

apt install python3

Mocht het nodig zijn om deze tool in de toekomst te verwijderen, dan kunt u de volgende opdracht gebruiken om het pakket te verwijderen:

apt remove python3

Of verwijder het pakket samen met de configuratiebestanden. Deze opdracht wist het systeem volledig van het pakket en alle bijbehorende gegevens:

apt purge python3

Voor dagelijks gebruik is het aan te raden om updates van geïnstalleerde pakketten uit te voeren. Dit kan worden gefaciliteerd door de opdracht:

apt upgrade

Eveneens nuttig is de opdracht waarmee u pakketten verwijdert die als afhankelijkheden zijn geïnstalleerd, maar die voor geen enkel pakket meer nodig zijn:

apt autoremove

Denk aan vergelijkbare voorbeelden, maar dan met opties.

Automatische update van de pakketlijst:

apt-get update -y

Stille update van alle geïnstalleerde pakketten:

apt-get upgrade -q

Een pakket installeren met de doelversie van het besturingssysteem (bijvoorbeeld Ubuntu 22.04):

apt-get install <package_name> -t jammy

Conclusie

Ter afsluiting van het gedeelte over de APT-pakketbeheerder is het de moeite waard om zowel de voor- als nadelen ervan te vermelden. De voordelen omvatten:

1. Een ruime keuze aan pakketten: toegang tot officiële en externe repositories;
2. Gebruiksgemak: intuïtieve opdrachten voor installatie, updates en verwijdering;
3. Automatisch beheer van afhankelijkheden: lost afhankelijkheden op zonder tussenkomst van de gebruiker;
4. Beveiliging: maakt gebruik van cryptografische handtekeningen om de authenticiteit van pakketten te verifiëren.

Enkele van de nadelen zijn:

1. Beperkte ondersteuning voor pakketten van derden;
2. Trage updates vergeleken met sommige andere pakketbeheerders;
3. Gebrek aan ondersteuning voor sommige architecturen.

Ondanks deze tekortkomingen is APT nog steeds een van de populairste en betrouwbaarste pakketbeheertools in de Linux-wereld. Het biedt gebruikers gemak en efficiëntie bij het installeren en updaten van software.

YUM-pakketbeheerder

Algemene informatie

YUM is een pakketbeheerder voor het Linux-besturingssysteem, ontwikkeld door Red Hat voor het beheren van de installatie, update en verwijdering van software. Het dient als de standaardpakketbeheertool in distributies zoals RHEL, CentOSen Fedora.

De syntaxis van de opdracht is vrij eenvoudig en intuïtief. Het bestaat voornamelijk uit trefwoorden en parameters die de actie definiëren die door de pakketbeheerder wordt uitgevoerd. Laten we de belangrijkste opdrachten eens nader bekijken.

Een pakket installeren:

yum install <package_name>

Een pakket bijwerken:

yum update <package_name>

Een pakket verwijderen:

yum remove <package_name>

Zoeken naar een pakket op trefwoord:

yum search <keyword>

Geïnstalleerde pakketten weergeven:

yum list

U kunt uzelf vertrouwd maken met de volledige lijst met beschikbare opdrachten in de uw sectie:

Naast de standaard set commando's ondersteunt de tool ook extra opties en vlaggen. Hier zijn enkele voorbeelden van deze parameters:

-C – gebruik een configuratiebestand
-q – onderdruk de output voor extra stilte
-y – interactiviteit uitschakelen
-v – uitgebreide uitvoer inschakelen
-e – uitgebreide uitvoer inschakelen

De meest voorkomende vlaggen zijn:

--installroot – pakketten installeren in een opgegeven directory
--releasever – pakketten installeren van een opgegeven releaseversie
--exclude – specifieke pakketten uitsluiten van installatie
--allowerasing – het verwijderen van geïnstalleerde pakketten toestaan ​​tijdens de installatie van nieuwe pakketten
--nogpgcheck – schakel GPG-controle uit tijdens pakketinstallatie

YUM wordt geconfigureerd via configuratiebestanden:

1. /etc/yum.conf – Dit bestand bevat algemene instellingen voor het programma.
2. /etc/yum.repos.d – in deze map worden configuratiebestanden opgeslagen voor elke repository waaruit YUM pakketten downloadt.

Gebruiksvoorbeelden

Laten we Nginx gebruiken als basis voor onze voorbeelden. Om het pakket te installeren, gebruikt u de opdracht:

yum install nginx

Pakketinformatie weergeven:

yum info nginx

Toon een lijst met beschikbare updates voor Nginx:

yum check-update nginx

Voer een update uit naar de nieuwste versie:

yum update nginx

Verwijder het programma van het systeem:

yum remove nginx

Werk alle geïnstalleerde pakketten bij met de volgende opdracht:

yum update

Als u alleen wilt controleren of er updates beschikbaar zijn zonder ze te installeren:

yum check-update

Laten we doorgaan met complexere voorbeelden, waarbij we de eerder besproken parameters en vlaggen gebruiken.

Installeer het nginx-pakket zonder uitvoer en zonder bevestiging, met behulp van het configuratiebestand /etc/yum.conf:

yum -q -y -C install nginx

Werk alle pakketten bij, behalve de kernel, met gedetailleerde uitvoer:

yum -v --exclude=kernel update

Verwijder het Apache-pakket en alle bijbehorende afhankelijkheden, zodat de geïnstalleerde pakketten tijdens dit proces kunnen worden verwijderd:

yum -y remove httpd --allowerasing

Samenvatting

Zoals elke tool heeft YUM zijn sterke en zwakke punten. De voordelen zijn onder andere:

1. YUM biedt een eenvoudige en intuïtieve interface voor het beheren van pakketten.
2. Het beheert automatisch afhankelijkheden tijdens de installatie of verwijdering van pakketten.
3. Het biedt toegang tot gecentraliseerde opslagplaatsen met duizenden kant-en-klare pakketten.
4. Het ondersteunt een automatische updatefunctie.

De nadelen zijn onder meer:

1. Snelheid. De uitvoeringstijd kan traag zijn, vooral bij grote hoeveelheden data of trage netwerken.
2. Database-updates. Sommige bewerkingen vereisen het updaten van de pakketdatabase, wat het pakketbeheerproces kan vertragen.
3. Beperkte ondersteuning voor pakketversies. YUM biedt soms alleen oudere pakketversies, wat problematisch kan zijn als u de nieuwste versie van de software nodig hebt.
4. Repositoryconfiguratie. Soms is het instellen van extra repositories nodig om toegang te krijgen tot bepaalde pakketten of versies.

Over het geheel genomen is YUM een krachtig en handig hulpmiddel voor het beheren van pakketten in Red Hat-gebaseerde systemen. Maar net als alle software heeft het voor- en nadelen waar u rekening mee moet houden bij het gebruik ervan.

Pakketbeheerders zijn noodzakelijk

Zowel APT als YUM spelen een belangrijke rol bij het beheren van software op Linux, door gemakkelijke toegang te bieden tot pakketten en updates. Ondanks verschillen in syntaxis en functies, zorgen deze pakketbeheerders voor efficiënt beheer van afhankelijkheden en software-updates. Ongeacht de keuze blijft elke pakketbeheerder een onmisbaar hulpmiddel voor het installeren van verschillende applicaties, of het nu gaat om Linux-teksteditors of andere software.